Choco Garnaal

Choco Garnaal (Neocaridina davidi)

De Choco Garnaal is een dwerggarnaal in een diep, verzadigd bruin. Waar de bekende kersgarnaal fel rood oplicht, zit deze kleurlijn aan de andere kant van het spectrum: een donker chocoladebruin dat over het hele lijf doorloopt, tot in de pootjes en de staartwaaier. Het is dezelfde soort, alleen in een andere richting doorgekweekt, en daardoor net zo makkelijk te houden. Boven een lichte zandbodem vallen ze meteen op, boven donker grind lossen ze juist op in de achtergrond. Volwassen vrouwtjes worden ongeveer 4 cm en zijn wat voller gebouwd dan de mannetjes.

Je koopt deze garnaal vooral om naar te kijken terwijl hij werkt. Het dier is de hele dag bezig op de bodem, op kienhout en tussen planten, waar het met kleine grijpvoetjes de aanslag van elk oppervlak plukt. Schrikken doen ze zelden, en na een week of wat komen ze bij het openen van de ruit al naar voren. Vervelt een garnaal, dan zie je hem een dag terugtrekken in een dichte plantenpol. Dat hoort erbij en is geen teken dat er iets mis is.

Voor de verzorging heb je geen ingewikkelde installatie nodig. Een bak vanaf 60 cm is ruim genoeg, met een ingelopen filter en een bodem waar rommel in weg kan zakken. Houd de temperatuur rond 20 graden aan: warmer water versnelt hun leven, koeler water vertraagt het. De pH mag rond 7.0 liggen, met ruimte van 6.5 tot 7.5. Ze leven in de bodemlaag, dus mos, kienhout, een handvol beukenblad en wat losse stenen geven ze precies het oppervlak waarop ze de hele dag zoeken.

Voeren is eenvoudig, maar minder is meer. Het grootste deel van hun menu halen ze zelf uit algen en bodemvuil. Daarnaast nemen ze granulaat, diepvriesvoer en levend voer aan, en rode of zwarte muggenlarven zijn een prima aanvulling als je de groep wat wilt laten groeien. Geef kleine porties die binnen enkele uren op zijn. Blijft er voer liggen, dan stijgt de belasting van het water, en daar reageren garnalen eerder op dan vissen.

In gezelschap geldt een simpele regel: alles wat een garnaal naar binnen krijgt, probeert dat ook. Kleine, rustige scholertjes en bodemvissen die het vooral op voer hebben gemunt gaan redelijk samen, al verdwijnen jonge garnaaltjes dan meestal alsnog. Grotere baarsachtigen, kogelvissen en gretige alleseters horen niet in dezelfde bak. Wil je dat de groep zichzelf in stand houdt, dan is een aquarium zonder vissen of met alleen heel kleine soorten veruit de betrouwbaarste keuze.

Koop ze meteen in een groep van 10 stuks of meer. Garnalen zijn geen scholende dieren, maar in een kleine bezetting zie je ze nauwelijks: ze zitten verstopt en komen alleen bij het voeren tevoorschijn. In een grotere groep gedragen ze zich zichtbaar losser en is de kans groter dat je beide geslachten in huis hebt. Een vrouwtje met eitjes draagt die onder haar achterlijf en waaiert ze met haar zwempoten schoon, wat je met wat geduld goed kunt zien.

De kleur blijft alleen diep als je erop selecteert. In elke worp zitten dieren die lichter uitvallen, en kweek je met alles door, dan zakt de lijn langzaam terug naar een vaal bruin. Wil je het chocoladebruin vasthouden, geef dan de bleekste exemplaren door aan iemand met een gezelschapsbak en houd de donkerste aan. Dat is geen verplichting, maar het scheelt op termijn zichtbaar in hoe de groep in je aquarium oogt. Reken er ook op dat het bruin per dier iets verschilt: de een loopt dieper door tot in de staart dan de ander.

Waar het misgaat, is meestal koper en haast. Veel visgeneesmiddelen en sommige plantenmeststoffen bevatten koper, en dat verdragen garnalen slecht: lees dus elk etiket voordat je iets in de bak doet. Ga daarnaast rustig te werk bij het wennen en laat het transportwater langzaam mengen met het aquariumwater in plaats van ze er direct in over te gieten. Bedenk tot slot dat ze met andere kleurvormen van dezelfde soort kruisen. Zet je choco en kersgarnalen samen, dan zijn de nakomelingen binnen een paar generaties weer grauw wildbruin.